Sumer Yaradılış Efsanesi

İlk olarak her taraf büyük bir su idi. Bu suyun Nammu adında bir Tanrıçası vardı. (benim notum: İlk Sumer döneminde Anaerkil bir yapı vardı. Hatta kadınların çok eşliliği söz konusuydu sanırım bunun etkisiyle Tanrılardan ziyade Tanrıçalar revaçtaydı) Bu Tanrıça gök ile yeri kaplayan Evren dağını doğurdu. Bu dağın tepesi gök, alt kısmı yerdi. Gök Tanrısı An ve Yer Tanrıçası Ki'nin birleşmesinden oğulları Hava Tanrısı Enlil meydana geliyor. Enlil gök ile yeri ayırıyor. An göğü, Ki de Enlil ile yeri alıyor. Enlil ile Bilgelik ve Suların Tanrısı Enki, yeri, bitkiler, ağaçlar sular ve hayvanlarla donatıyor. Tanrı enlil ile Tanrıça Ninlil'den Ay Tanrısı oluyor. Ay Tanrısı Nanna ile Tanrıça Ningal'den de Güneş Tanrısı Utu ve Bereket Tanrıçası Venüs yıldızını simgeleyen İnanna meydana geliyor. Bundan sonra yeryüzünde yaratılanları idare edecek Tanrılar yaratılıyor.

Tanrılar çoğalınca kendi işlerini yapamaz oluyorlar ve Baştanrılara durumlarından yakınarak işlerine yardımcı istiyorlar. Bilgelik Tanrısı çamurdan kendilerine benzer şekilde insanı yapıyor. Ana Tanrıça da ona can veriyor ve böylece insan yaratılmış oluyor."
M.İ.Çığ'ın Ortadoğu Uygarlık Mirası kitabının 168.s.'ndan aktardım.

Üstteki Sumer Yaratılış Efsanesi ile Kur'an ayetleri arasındaki paralelliği sanırım fark etmeyecek yoktur. "Gök ile yerin ayrılması", "Yer yüzünde yaratılanları idare edecek Tanrılar İslam'da melek şeklini almış.", "İnsanın çamurdan yaratılışı." "İnsanın Tanrıların suretine benzer şekilde yaratılışı.", "Tanrının çamura can verişi. (Ruh üfleyişi)."

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !